Fotograaf Hadia Karimi reisde voor het eerst in 10 jaar terug naar Afghanistan en legde die reis vast met een bijzondere fotoserie

“Naarmate je ouder wordt, leer je meer over je eigen familie en het land waar je vandaan komt.”

Bij Alien Mag hechten we veel waarde aan jong vrouwelijk talent. Of je nou zingt, gedichten schrijft of tekent: wij bieden graag een podium aan jonge creatievelingen. Ook gefeatured worden? Mail ons je werk naar info@alien-mag.com en wie weet zie je jouw werk terug op de website!

Daar stond ik dan, terug in het land waar ik geboren ben. Waar mijn ouders toentertijd het land uit vluchtten als gevolg van de oorlog. Het land dat mij zo nieuwsgierig maakte naar alles wat er zich afspeelt en heeft afgespeeld. Ik voelde een vlaag van nostalgie over me heen komen, gevolgd door verdriet dat me overweldigde, maar bovenal voelde ik me gelukkig. Ik was thuis.

De zomer van 2018 was de laatste keer dat ik in Afghanistan was. De laatste keer was tien jaar geleden. Natuurlijk wist ik wat ik moest verwachten, maar toch was ik zenuwachtiger dan de vorige keer dat ik er heen ging. Wat me het meest beangstigde was het alleen reizen. Ik belde mijn verloofde op en nadat hij me gerust stelde, kon ik rustig het vliegtuig in.

Eenmaal in Kabul werd ik opgewacht door mijn moeder en mijn neefje. Ik zag de geruststelling in mijn moeders blik en ik begon haar harder dan ooit te knuffelen. Haar dochter was veilig aangekomen.

Veertien dagen had ik om Kabul en Charikar te verkennen, de steden waar mijn familie woont. Verder dan dat mochten we niet gaan, omdat het er te onveilig was.

Tijdens het verkennen van de straten heb ik steeds meer en meer kinderen tot me aangetrokken door de camera’s die rond m’n nek hingen. Ze vroegen me allemaal om foto’s. Bij de volgende reis ben ik sowieso van plan om terug te keren met de foto’s van de kinderen en het ze te bezorgen.

Ik heb veel geleerd van mijn reis naar Afghanistan. Naarmate je ouder wordt, leer je meer over je eigen familie en het land waar je vandaan komt. Zo ontdekte ik dat onze familie verschillende landbouwgronden heeft in Charikar. Dus toen ik de kans kreeg om die van dichtbij te zien, kon ik dat absoluut niet aan me voorbij laten gaan.

We maakten er een een ‘mela’ van. Een mela is een familie-uitje waarbij je de helft van je keuken inhoud meeneemt om samen op te eten op een leuke plek, een soort picknick dus. Na het eten ben ik samen met mijn moeder, tantes en nichtjes het stuk land gaan bezoeken waar ze vaak speelden toen ze klein waren.

Op het moment dat ik een foto wilde maken van de landbouwwerkers, werd ik aangesproken door een ‘kaka’ (in Dari betekent dit oom. Uit respect noemen wij oudere mannen oom) en werd mij verteld dat het niet toegestaan was om te fotograferen.

Toen ik aan mijn tante uitlegde wat er aan de hand was, stuurde ze me terug om een boodschap door te geven aan kaka. “Ik ben de dochter van … en de kleindochter van …”.

Ik wist dat status en naam veel deden in landen als Afghanistan, maar wat er op dat moment gebeurde had ik absoluut niet zien aankomen. De oom liet alles los, stond op en liep met een glimlach op zijn gezicht naar me toe. “Hoe is het met je vader, mijn lieve meid?”, “Maak zoveel foto’s als je wilt”, “Geef maar een gil mocht je nog de andere stukken grond willen zien!”

Ik was overdonderd door de gastvrijheid van iemand die ik nooit eerder in mijn leven had gezien. Natuurlijk greep ik die kans direct om te vragen of ik een portretfoto van hem mocht maken, waarop hij bevestigend antwoordde met een knikje.

Terwijl ik foto’s aan het maken was van kinderen op straat, werd ik aangesproken door een meneer (hierboven afgebeeld) die vroeg of ik journaliste was en wat ik precies kwam doen. Na 5 minuten begon hij over zijn leven te vertellen: dat hij 3 van de 4 zonen verloren heeft door de oorlog, waarvan die ene zoon in het buitenland zit met zijn kleinkinderen. Hoe moeilijk het allemaal voor hem geweest is en waar hij zijn kracht uit haalt. De blik in zijn ogen terwijl hij aan het vertellen was heb ik geprobeerd vast te leggen na ons gesprek. Het feit dat je met één klik  zoveel verhalen kunt vastleggen, heeft me sinds de trip naar Afghanistan niet meer losgelaten.

 

Fotograaf Hadia Karimi 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *