Column: Het niet zo vrije westen

Het vrije westen, waar vrijheid voorop zou moeten staan en iedereen gelijke rechten hoort te hebben. Eerder het ‘vrije’ westen, waar moslima’s geen hoofddoek meer mogen dragen, institutioneel racisme genormaliseerd wordt en gelijkheid ver te zoeken is, als het aan Frankrijk ligt.

Redacteur Rokaya Hamed

Illustratie Noors_Nook

We kennen allemaal het frame van de vrijgevochten moslima die haar strenge vader ontglipt, haar hoofddoek afdoet voor de liefde van een witte man en met wapperende haren een nieuw leven start. Wat nou als we kiezen voor een plottwist en het verhaal in een andere vorm van onderdrukking vertellen, namelijk die van de moslimvrouw die door de witte man gedwongen wordt om haar hoofddoek af te doen, omdat er anders serieuze sancties volgen. Ik hoop dat de verontwaardiging dan nog even groot is. Onderdrukking is onderdrukking, toch?

Nadat België ervoor koos om het dragen van religieuze tekens op universiteiten te verbieden, iets wat vooral gericht was naar vrouwen met een hoofddoek, volgt ook Frankrijk met nieuwe islamofobe wetgeving. Het Franse senaat heeft gestemd voor een verbod op het dragen van een hoofddoek onder de 18 jaar in de openbare ruimte en een verbod op hoofddoekdragende moeders die hun kinderen vergezellen bij een schooluitje. Alles wordt gedaan onder het mom van het bestrijden van extremisme, hetzelfde ideaal wat de Chinese Communistische partij heeft die de Oeigoeren in Xinjiang (China) hevig onderdrukt.

Hoe werkt het?  
Het Franse senaat heeft op 30 maart 2021 ingestemd voor een verbod op het dragen van opvallende religieuze tekens en kleding die zouden duiden op een verschil tussen de positie van man en vrouw voor minderjarigen. Moeders met een hoofddoek mogen hun kinderen niet meer vergezellen op schooluitjes en het dragen van een boerkini wordt verboden in openbare zwembaden. Deze voorstellen moeten nog goedgekeurd worden door de Nationale Vergadering.
De Nationale Vergadering is het lagerhuis in het 2e kamer parlement en het Senaat is het hogere huis. Het Franse senaat heeft hiervoor gestemd om de staat en het geloof gescheiden te houden. Het dragen van religieuze symbolen, zoals een hoofddoek zou tegenstrijdig zijn met de Europese principes en het individualisme. De Franse president Macron heeft eerder gezegd dat de hoofddoek niet overeenkomt met de Franse idealen, maar ook dat hij niet vindt dat er een wet moet zijn waardoor het dragen hiervan verboden wordt in de openbare ruimte.
Bron: Vogue US

Op het moment gaat het om een wetsvoorstel dat niet officieel is ingevoerd, maar wel symbool staat voor de mate van islamofobie in Frankrijk. Het verbieden van het dragen van een hoofddoek staat niet alleen in strijd met de vrijheid van godsdienst, maar gaat ook gepaard met een terugslag in vrouwenrechten. Iets wat voor mij pijnlijk is om te zien als moslima en feminist zijnde. Wat is het toch met de sinistere obsessie en machtsuiting van buitenstaanders over wat vrouwen wel of niet mogen doen? Als vrouwen zichzelf vieren en met hun lichaam pronken, roepen ze nare reacties op zichzelf af en wanneer vrouwen zichzelf bedekken, worden ze gegarandeerd onderdrukt. Het echte probleem en de oorzaak van deze misère is de misogynie, vrouwenhaat, die zo diep zit, waardoor vrouwen elke keer weer moeten vechten voor hun bestaansrecht.

De zelfontplooiing van het vrouwelijke individu wordt met een wetsvoorstel als die in Frankrijk compleet aangetast. Zoals Sylvana Simons afgelopen vrijdag tijdens het Omtzigt debat een mooie vergelijking trok met Rutte en een vreemdgaand vriendje, die elke keer belooft het niet nog een keer te doen, heb ik een Franse variant bedacht. Het Franse senaat is namelijk het problematische vriendje, waardoor je jezelf kwijt raakt en in sociaal isolement eindigt. Het vriendje dat bepaalt wat je wel of niet mag dragen en je overtuigt dat hij dit doet, omdat hij heel veel van je houdt. Frankrijk is niet tegen de zogenaamde onderdrukking van de islam, ze onderdrukken gewoon liever zelf. Mijn hart gaat uit naar alle islamitische vrouwen in Frankrijk die worden bedreigd met een inname van hun grondrecht en zo tot tweederangsburger worden gemaakt.

Het vrije westen dat pretendeert dat vrijheid van de mens in acht wordt genomen, kan beter beginnen met het kijken in hun eigen achtertuin. Ze zullen er dan snel achter komen dat vrijheid toch niet helemaal de norm is.

Een reactie op “Column: Het niet zo vrije westen”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *